Na de eerste series caseïnedrukken ben ik begonnen met het maken van cyanotypieën of blauwdrukken, afdrukken op basis van kaliumferricyanide, dat ook wel bekend staat als bloedloogzout. De cyanotypie is een fototechniek van bijna twee eeuwen oud. Het procedé hiervoor is niet zonder gevaar. Kaliumferricyanide reageert sterk met ammoniak en kan exploderen. De verbinding zelf is licht giftig, maar vormt bij verwarming, in hete zuren of bij UV-licht het dodelijke blauwzuurgas.

Anna Atkins
Anna Atkins

Cyanotypie werd in het midden van de negentiende eeuw voor het eerst toegepast door Anna Atkins. Atkins was botanicus en fotografe en gebruikte het cyanotypieproces dat rond 1842 werd ontdekt door John Herschel. Zij bracht een serie boeken uit met cyanotypische afbeeldingen die varens en andere planten beschreven, en wordt ook wel gezien als de eerste vrouwelijke fotograaf.

De blauwdruk

Behalve kaliumferricyanide is voor deze vorm van fotografie ook ammoniumijzercitraat nodig. Bij blootstelling aan sterk licht veranderen deze twee stoffen in Pruisisch blauw. Als ze eenmaal zijn weggespoeld blijft er een stabiele afbeelding over van witte lijnen met een blauwe achtergrond: de blauwdruk. Gedurende bijna een eeuw was cyanotypie de enige simpele en goedkope manier om tekeningen in meervoud te maken.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

%d bloggers liken dit: